دانشجویان ورودی 91 دامپزشکی تهران

• همستر متعلق به رده جوندگان Rodentia ، خانواده Cricetidae ، تحت خانواده Cricetinae و فوق خانواده Muroidea است . این خانواده شامل حدود 25 گونه است که در 7 جنس طبقه بندی شده‎اند.
• شناخته شده ترین گونه و متداول ترین نوع همستر که به عنوان حیوان دست آموز و خانگی نگهداری می شود، همستر طلایی یا سوریه‎ای با نام علمی Mesocricetus auratus است که از نظر علمی در اواسط قرن 19 ( 1839) خصوصیات آنها تشریح شد اما در سال 1931 از سوریه به اروپا انتقال یافت و محققین توانستند آن را با اهداف تحقیقات پزشکی در مدت جنگ جهانی دوم پرورش داده و اهلی کنند.
• سایر گونه های متداول همستر که به عنوان حیوان خانگی نگهداری می شوند شامل همستر های کوتوله(Dwarf hamster) از جمله همستر کوتوله کمپ‏بل(Campbell Dwarf Hamster) با نام علمی Phodopus Campbell (متداول ترین نوع که همستر کوتوله روسی هم نامیده می شود)؛ همستر کوتوله روسی سفید زمستانی(Winter-White Russian Dwraf Hamster) با نام علمی Phodopus sungorus که در مدت زمستان ، هنگامی که ساعات روشنایی روز کاهش می‎یاید تقریبا سفید می‎شود؛ همستر ربورووسکی(Roborovski) با نام علمیPhodopus roborovskii که بسیار کوچک و سریع است و تصمیم برای نگهداری از آن به عنوان حیوان خانگی مشکل است؛ همستر چینی با نام علمی Cricetulus griseus اگرچه یک همستر کوتوله نیست اما تنها همستر با دم گیرنده Prehensile tail (با حدود 4 سانتی متر طول) است(سایر همسترها دم خیلی کوتاه و غیر گیرنده دارند.) و همستر اروپایی با نام علمی Cricetus cricetus می شود.
• متوسط طول عمر همستر طلایی، 18 تا 24 ماه است. همستر بطور طبیعی همه چیزخوار و شبگرد می باشد .
• بطور کلی همستر یک حیوان خانگی با احتمال خطر بالا بر حسب توانایی انتقال بیماری‎های مشترک نیست اما هوشیاری و مراقبت از بیماری‎هایی که آنها می توانند حامل آن باشند و روش هایی که می توان هم همستر و هم صاحبان آنها را سالم و شاد حفظ کرد، اهمیت دارد.
• همسترهایی که تنها زندگی می‎کنند در مقایسه با زمانی که چند همستر را با هم نگهداری می کنید، معمولا کمتر بیمار می شوند اما اگر بیمار شوند به دلیل اندازه کوچکشان خیلی سریع وضعشان وخیم خواهد شد. آنها همچنین ممکن است در اثر درگیری با یکدیگر و افتادن یا برخورد به اجسام آسیب ببینند. بیماری های همستر بیشتر در اثر بهداشت ضعیف خانه و بستر آن و تماس با انسان و سایر حیوانات بیمار و حشرات آلوده و ناقل ایجاد می شوند.
• انسان در ارتباط با بیشتر بیماری هایی که در همستر شناسایی شده نگرانی ندارد. همسترها می توانند به بیماری‎های مشترک از طریق تماس با انسان مبتلا شوند. همچنین انسان می‎تواند این بیماری ها را از راه تماس با همستر کسب نماید. زنان باردار، افراد مبتلا به اختلالات ایمنی، سالمندان به ویژه کهنسالان بالای 80 سال و کودکان زیر 5 سال بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری های مشترک بین همستر و انسان قرار دارند.

خریداری یک همستر:

همستر اغلب در مراکز بزرگ پرورش حیوانات خانگی پرورش داده و از این پرورشگاه‎ها به مراکز توزیع مختلف و فروشگاه‎های حیوانات خانگی برای فروش به عموم انتقال داده می‎شوند. تماس با تعداد زیادی حیوانات دیگر و استرس ناشی از انتقال و عین حال در مدتی که در فروشگاه‎های حیوانات خانگی نگهداری می‎شوند احتمال خطر انتقال بیماری‎ها و ابتلاء همستر خریداری شده از فروشگاه ها را افزایش می دهد . موقع انتخاب همستر به رفتار و شرایط ظاهری آنها بخوبی دقت کنید. از خرید همسترهایی که بی حال و ساکت هستند اجتناب ورزید چون آنها باید زبل، کنجکاو و فعال و از همه مهمتر در ساعت بیداری‎شان یعنی غروب به بعد هوشیار باشند. پوشش بدنی آنها هم باید صاف و چشم ها تمیز باشند. نفس کشیدن حیوان نیز نباید صدادار باشد و با زحمت صورت گیرد.

هنگام خرید همستر باید به چه مواردی توجه کرد :

1) همستر را از فروشگاه های پر سروصدا خریداری نکنید. همستر به سر و صدای زیاد حساس است. 2) همستر حتما باید دوران شیرخوارگی خود را که 21 تا 25 روز می‎باشد به طور کامل سپری کرده باشد. در غیر اینصورت عمر همستر کوتاه می شود. مناسب‎ترین سن خرید همستر بین 25 الی 45 روز است. 3) همستر باید فعالیت بدنی کامل داشته باشد، به خصوص تا سن یک ماهگی و این موضوع را از شادابی همستر می توان متوجه شد .4) همستر به سرما و گرمای شدید حساس بوده و ممکن است چنین شرایطی باعث مرگ همستر شوند. بهترین دما برای همستر دمای معمولی اتاق است. 5) اگر قصد خرید دو همستر هم جنس را دارید، بهتر است 2 خواهر یا 2 برادر باشند. 6) همستری نباید عطسه کند و تنفس صدا دار داشته باشد.(نشانه سرما خوردگی همستر) 7) همستر را از فروشگاه ها و مراکز نگهداری دارای مجوز بهداشتی و معتبر و با شرایط بهداشتی و تمیز خریداری کنید.

روش گرفتن همستر:اگر می خواهید همستری را که هنوز اهلی نشده بگیرید و یا تجربه‎ای در گرفتن همستر ندارید بهتر است از یک قوطی یا فنجان برای این کار استفاده کنید. کافیست یک قوطی یا فنجان روبروی حیوان قرار داده سپس حیوان را با ملایمت درون آن هدایت کنید و به این وسیله حیوان را انتقال دهید. اغلب همسترها برای حس کنجکاوی به درون فنجان می روند. برای گرفتن همستر در دست دو روش زیر پیشنهاد می شود :§ گرفتن از پشت گردن همستر : این روش بیشتر برای همسترهای کوچک و یا همسترهای ناآشنا استفاده می‎شود به این علت که همسترهای کوچک از انسان بسیار می‎ترسند و ممکن است که از کف دست به پایین بپرند و به خود صدمه بزنند.§ گرفتن همستر از زیر بغل و گذاشتن همستر در کف دست : این روش برای گرفتن همستر آشنا بسیار متداول است ولی اگر حس کردید که همستر خسته شده و تمایل دارد به داخل قفس برگردد بی درنگ او را در قفسش قرار دهید.

گزیدگی همستر:

کودکان به دلیل ریسک بالای ابتلا به انواع بیماریها نباید انواع حیوانات از جمله جوجه تیغی، همستر، جوجه، مارمولک یا لاک‎پشت را در خانه نگهداری کنند و یا از نزدیک با آنها در تماس باشند. در کنار این مسئله که آنها می توانند حامل میکروب‏های بسیار خطرناک و گاه کشنده ای باشند، بیشتر از سگ و گربه ها نیز مستعد چنگ زدن و گاز گرفتن هستند که بویژه برای کودکان زیر 5 سال خطر بیشتری خواهد داشت. کودکان زیر 5 سال آسیب پذیرترند زیرا سیستم ایمنی آنها در حال تغییر و تکامل است بعلاوه در این سنین آنها بیشتر دست خود را در دهانشان می کنند.

بیماری های قابل انتقال بین انسان و همستر :

همستر ها بندرت در انتقال بیماری به انسان شرکت دارند. با این وجود هر کدام از عوامل بیماری های زیر ممکن است در یک فرصت مناسب توسط همسترها حمل شده و به انسان انتقال یابد.

درماتوفیتوز Dermatophytosis (کچلی قارچی ، درماتو مایکوز Dermatomycosis)

عفونت قارچی پوست توسط یکی از انواع قارچ های میکروسپوریوم یا تریکوفیتون ایجاد می شود. در انسان ها ممکن است نواحی پوست قرمز با اطراف مشخص ، برجسته و خارش‎دار توسعه یابد که اغلب نسبت به مرکز روشن‎تر هستند و بنابراین ظاهری حلقه ای دارند. قارچ ها از طریق تماس با پوست، خز یا پوسته های بدن حیوان آلوده به ویژه اگر پوست فرد آسیب دیده یا مرطوب باشد، انتقال می یابند. نشانه های درماتوفیتوز در همستر می تواند دامنهای از هیچ گونه ضایعه‎ای در همه بخش‎های بدن تا وجود ضایعات خشک ، فلس مانند ، مدور روی سر ، اندام ها ، گوش ها و بدن متغییر باشد. این عارضه متداول‎ترین بیماری قابل انتقال از جوندگان به انسان است.

کوریومننژیت لیمفوسیتیک (Lymphocytic Choriomeningitis)(LCM) :

ویروس این بیماری در سال 1975 کشف شده و از خانواده آرناویریده می‎باشد. ویروس لیمفوسیتیک کوریومننژیت دامنه وسیعی از جوندگان وحشی، موش‎های خانگی و گونه های حیوانات آزمایشگاهی از جمله موش، همستر و خوکچه هندی را آلوده می کند. ویروس عامل بیماری از راه ادرار، مدفوع، شیر و بزاق دفع می شود. این یک عفونت ویروسی است که بطور مشخص باعث ایجاد نشانه‎های بالینی نمی شود یا بیماری شبه آنفلوانزا خود محدود شونده خفیفی را در افراد مبتلا به ضعف ایمنی ایجاد می کند. موش در حقیقت میزبان مخزن است اما تماس با موش می‎تواند منجر به عفونت در همستر و خوکچه هندی شود. این ویروس بطور طبیعی در جوندگان دست آموز خانگی از جمله همستر، جربیل و خوکچه هندی پیدا نمی‎شود. به هر حال آنها می توانند پس از تماس با موش خانگی وحشی در پرورشگاه ها ، فروشگاه های حیوانات خانگی یا خانه آلوده شوند. همچنین بندپایان گزنده مانند جربها و کنه ها و پشه ها ناقلین مهم این ویروس هستند. انسان نیز به ندرت بدنبال تماس با همستر آلوده به ویروس لمفوستیک مننژیت ممکن است آلوده شود. انسان از راه تنفسی، خراش های پوستی، مخاط چشم، بینی و دهان با بافتها، مدفوع، ادرار، خون و سایر ترشحات حیوان آلوده و حتی بلع غذای آلوده به ادرار و مدفوع و احتمالا گاز گرفتن همستر آلوده مبتلا می شود. بیماری می تواند از طریق لمس کردن و دست زدن به اشیاء بی جان از جمله بستر ، گرد و خاک ، ظرف غذا و ... نیز انتقال یابد. این بیماری ویروسی معمولا در موش صحرایی یک عفونت مزمن و در همسترها یک عفونت بدون نشانه ایجاد می کند. نشانه‎های بیماری شدید در همستر شامل کاهش فعالیت، از دست دادن اشتها، پوشش زبر و خشن است و سپس حیوان ممکن است کاهش وزن، وضعیت خمیده، التهاب پلک‎های چشم و در نهایت مرگ را تجربه کند. عفونت با این ویروس متداول نیست زیرا حدود 5 درصد جمعیت جوندگان در نواحی شهری از نظر سرمی مثبت هستند یعنی تنها 5 درصد افراد در معرض ویروس قرار دارند. بنابراین بندرت انسان بطور واقعی به این ویروس مبتلا می شود. در افراد بالغ با سیستم ایمنی طبیعی عفونت ویروس لمفوسیتیک مننژیت بدون نشانه است اما ممکن است بیماری خفیف شبه آنفلوانزا با نشانه های بالینی شامل تب ، بی اشتهایی، درد عضلانی ،سردرد ، تهوع و استفراغ و بیقراری گزارش شود. در افراد مبتلا به نقص ایمنی عفونت ویروس LCMV می تواند خیلی شدید و حتی کشنده باشد. نشانه های شدیدتر بیماری می تواند شامل لنفوآدنوپاتی، مننگوانسفالیت و نشانه های عصبی، سردرد شدید، ادم پلکها و افزایش فشار مایع مغزی- نخاعی شود. اگر یک زن در مدت بارداری آلوده شود، سقط جنین یا نقایص مادرزادی شدید مانند هیدروسفال مادرزادی ، کوریورتینیت ، کوری و تاخیر در رشد ذهنی ممکن است رخ دهد. علی رغم گزارشات شیوع این بیماری در انسان و انتقال آن از همستر ها در سال ١٩٧٤ ولی منبع آلودگی در موش‎ها بیشتر از همسترها است. به دنبال افزایش نگهداری همستر موارد متعددی از رخداد بیماری در انسان گزارش شده است. بعنوان نمونه در بهار 2005 ویروس عامل لمفوسیتیک مننژیت باعث مرگ سه فرد دریافت کننده اندام‎های پیوندی شد و این در حالی بود که همه آنها اندام‎ها را از دهنده یکسان دریافت کرده بودند. در نهایت ویروس از اندام همستر خانگی دهنده اعضاء جدا شد.

هاری ( Rabies):

هاری در جوندگان کوچک مانند موش خانگی ، موش صحرایی و سنجاب بسیار غیر متداول است. بیماری گاهی اوقات در جوندگان بزرگ مانند موش خرما دیده می شود. هاری یک عفونت ویروسی سیستم عصبی است که تقریبا پس از تظاهر نشانه های بالینی صد در صد کشنده است. انتقال ویروس هنگامی که بزاق یک حیوان آلوده در تماس یا یک زخم (از قبیل یک گزیدگی یا خراشیدگی) یا غشاء مخاطی قرار می گیرد، اتفاق می افتد. همسترها خیلی بندرت با ویروس هاری آلوده می‎شوند زیرا آنها بطور بارز پس از ضربه یا جراحت جسمی ناشی از گزیدگی یک حیوان هار تلف می شوند. به هر حال همستر می تواند از گزش یک خفاش هار زنده بماند و آلوده شود. تنها چند مورد گزیدگی انسان با همسترهای هار اساسا در قاره آمریکا گزارش شده است اما به تازگی یک همستر هار که با تعدادی از کودکان یک مدرسه تماس داشته در کانادا پیدا شده است.

عفونت ناشی از گونه های انگل کرم های نواری Hymenolepis و       :Rodentolepis

کرم های نواری کوتاه موش، Rodentilepis nana و کرم نواری موش صحرایی، Hymenolepis diminuta می توانند همسترها را آلوده کنند و ممکن است انسان را هم آلوده نمایند. هر دو ممکن است از طریق خوردن میزان واسط آلوده از جمله کک و سوسک انتقال یابند اما R. nana می تواند بطور مستقیم از طریق بلع تصادفی مواد آلوده به مدفوع انتقال یابد. عفونت در انسان بندرت باعث ایجاد علائم بالینی شده و معمولا بدون نشانه است و اغلب کرم های بالغ به طور خود بخود ممکن است در مدت 4 تا 6 هفته بدون درمان خاصی بمیرند اما در آلودگی شدید در روده کوچک ممکن است درد شکم ، تهوع ، استفراغ و اسهال ایجاد شود.

سالمونلوز (Salmonellosis) :

یک عفونت باکتریایی است که به وسیله سروتیپ‎های متعدد سالمونلا تیفی موریوم (Salmonella typhimurium) ایجاد می‎شود. سالمونلا بطور معمول با بهداشت نامناسب و ضعیف یا پخت ناکافی غذا در مدت آماده سازی غذا ایجاد می شود. این باکتری در مدفوع بسیاری از حیوانات به وِیژه حیوانات خانگی وجود دارد. خزندگان به طور اختصاصی احتمال دارد که مخزن سالمونلا باشند. همچنین لاک پشت‎های خانگی منبع اولیه سالمونلا هستند. یافته های جدید نشان داده که با دست زدن به جوندگان خانگی بطور بالقوه احتمال خطر انتقال سالمونلا به ویژه برای کودکان وجود دارد. عفونت سالمونلایی بطور مشخص اسهال ایجاد می کند اما در برخی موارد می تواند موجب بیماری شدیدتری نیز بشود. باکتری از طریق مدفوع یک حیوان آلوده دفع می شود که ممکن است نشانه اسهال را نشان دهد یا نشان ندهد. انتقال از طریق روش مدفوعی دهانی بطور مستقیم از طریق دست آلوده یا مصرف آب و غذایی آلوده به مدفوع جوندگان اتفاق می افتد. سالمونلا در همستر بیشتر عفونت بدون نشانه یا تحت بالینی ایجاد می کند. اولین موارد شیوع سالمونلوز انسانی ناشی از سالمونلا تیفی موریوم همراه با انتقال از جوندگان خانگی سال 2004 در امریکا در بین 5 پسر چهار ساله در ایالت های کارورلینای جنوبی و مینسوتا اتفاق افتاد که با تب بالا، موارد شدید اسهال آبکی و قولنج و درد شکمی و استفراغ دست کم 12 تا 72 ساعت پس از تماس با همسترهای بیمار همراه بوده است. این بیماری در انسان معمولا 4 تا 7 روز طول کشید و در افراد بالغ سالم بدون درمان بهبود یافتند اما در کودکان بیماری شدیدتر بوده و آنها در بیمارستان بستری شدند. همسترها نشانه های بالینی خواب آلودگی و اسهال را بلافاصله پس از خریداری از یک فروشگاه حیوانات خانگی نشان داده و دو تا هفت روز بعد تلف شدند.

تولارمی (Tularemia):
یک عفونت باکتریایی است که توسط فرانسیسلا تولارنسیس (Francisella tularensis) با دو تیپ A (بیووار تولارنسیس) در امریکای شمالی با بیماریزایی بالا در انسان و حیوانات (خرگوش، موش آبی، سگ آبی) و تیپ B (بیوار پاله آرکتیا palaearctia) در اروپا و آسیا با بیماریزایی کم در جوندگان ایجاد می شود. نشانه های بالینی و بیماریزایی این باکتری به روش انتقال و سویه باکتری بستگی دارد. این باکتری بطور متداول در حیوانات وحشی از جمله پستانداران جونده با دو ردیف دندان (Lagomorphs) از جمله خرگوش و خرگوش صحرایی و جوندگان تشخیص داده شده است. عفونت در انسان و حیوانات با هیچ نشانه بالینی همراه نیست یا ممکن است با نشانه‎های شبه آنفلوانزا یا اسهال شدید یا پنومونی همراه باشد. باکتری بشدت بیماریزا است و تنها 10 تا 50 باکتری انسان را آلوده می کند.
یک مورد انتقال مشکوک فرانسیسلا تولارنسیس از یک همستر خانگی به انسان گزارش شده است که در سال 2004 در ایالت کلورادو اتفاق افتاده است. آنها مشکوک شدند که همستر به وسیله جوندگان وحشی هنگام اقامت در فروشگاه حیوانات خانگی آلوده شده و عفونت را به یک پسر سه ساله از طریق گازگرفتن وی انتقال داده است. همستر در زمان گاز گرفتن بیمار، اسهال داشته و دو روز بعد تلف شده است. همچنین در سال 2004 در ایالت مینسوتا 63 همستر کوتوله وارداتی به تولارمی مبتلا شدند و همه یک هفته بعد تلف شدند. این همسترها توسط توزیع کنندگان همستر بین فروشگاه‎های محلی توزیع شدند. این بیماری در بین کارکنان 4 فروشگاه حیوانات خانگی هم گزارش شد. یکی از کارکنان با سابقه گازگرفتی همستر بیماری شدیدتری را با نشانه های شبه انفلوانزا شامل سردرد ، گلو درد ، گرفتگی بینی ، استفراغ ،تب بالا ، لرز ، درد بدن و تورم لب‎ها نشان داد اما آزمایش وی از نظر تولارمی منفی بوده است. نتیجه بررسی سرولوژیکی روی 72 نمونه حیوانی و محیط نشان داد که همه همسترها از جمله همسترهای کوتوله وارداتی بدون نشانه بالینی، دو قلاده سگ و یک خرگوش و نمونه‎های محیط مثبت بوده است. بررسی‎ها نشان داد که عامل بیماری از طریق موش های وحشی به داخل مراکز توزیع کننده و فروشگاه‎های حیوانات خانگی معرفی شده است. تولارمی در میان شکارچیان همستر در شوروی سابق نیز گزارش شده است.
علاوه بر بیماری های یاد شده که تا کنون موارد انتقال آنها از طریق همستر گزارش شده است احتمال انتقال بیماری های زیر نیز از همستر درصورت تماس آنها با سایر حیوانات به ویژه جوندگان اهلی و وحشی وجود دارد اما گزارشی از انتقال آنها به شکل مدون از همسترهای خانگی در دسترس نیست.

لپتوسپیروز (Leptospirosis):
لپتوسپیروز یک بیماری باکتری است که توسط باکتری‎های جنس لپتوسپیرا ایجاد می شود و بطور گسترده در انسان و حیوانات اهلی و وحشی انتشار یافته است. بسیاری از انواع حیوانات حامل این باکتری هستند و آنها ممکن است بیمار باشند اما هیچ نشانه بالینی را بروز نمی دهند. احتمال انتقال این بیماری به انسان از بسیاری از گونه های حیوانی باید مورد توجه قرار گیرد . اما حیوانات مزرعه و سگ متداولترین مخزن این بیماری هستند. انتقال باکتری به انسان می تواند از طریق خراش‎های پوستی و غشاهای مخاطی چشم و بینی به دنبال تماس با ادرار یا بافت‎های حیوان آلوده به لپتوسپیروز و آب ، غذا و خاک آلوده به ادرار اتفاق افتد. میکروب از راه تنفسی و گوارشی نیز می‎تواند انتقال پیدا کند. روش انتقال بیماری از انسان به انسان ناشناخته است. بیماری می تواند از عفونت بدون نشانه تا بیماری شدید با دامنه‎ای از نشانه‎های شبه آنفلوانزا شامل تب بالا، سردرد شدید، لرز، درد عضلانی و استفراغ تا درد شکمی ، اسهال و بثورات جلدی بروز کند. اگر بیمار درمان نشود نارسایی کبدی با نشانه زردی ( در پوست و چشم )، نارسایی کلیوی، مننژیت و انسفالیت (التهاب پرده مغز و نخاع) و درگیری ریوی ظهور می‎یابد. سپتی سمی با نشانه‎های تب، بیقراری، سردرد و التهاب ملتحمه چشم همراه است. بندرت موارد مرگ اتفاق می افتد. انتقال از جوندگان خانگی و دست آموز نادر است اما می‎تواند اتفاق افتد. همه گیری بیماری در جوندگان آزمایشگاهی گزارش شده است.

تب گاز گرفتگی موش (Rat-Bite Fever):
تب گاز گرفتگی به وسیله باکتری استرپتوباسیلوس مونی فرمیس (Streptobacillus moniformis) در امریکا یا اسپیریلوم مینوس (Spirillum minus) در آسیا ایجاد می شود . این ارگانیسم ها در فلور میکروبی مجاری تنفسی و دهان - حلق جوندگان به ویژه موش وجود دارند. بیماری در جوندگان بدون نشانه است. بیشتر عفونت‎های انسانی بدنبال یک زخم گاز گرفتگی یا خراش و همچنین بندرت پس از خوردن غذا و آب آلوده به ترشحات جوندگان یا تماس نزدیک با جوندگان ایجاد می شود. نشانه‎ها شامل لرز ، تب ، بیقراری ، سردرد ،استفراغ و درد عضلانی 2 تا 10 روز پس از آلودگی می باشند. بثورات جلدی (Rash) می تواند همراه با درد مفاصل ، آبسه ، اندوکاردیت ، پنومونی ، هپاتیت ، پیلونفریت و انتریت باشد. اگر اقدامات درمانی انجام نشود می تواند منجر به بروز بیماری شدید و مرگ شود. میزان مرگ و میر در افراد بیمار درمان نشده 7 تا 10 درصد است.

کامپیلوباکتریوز (Campylobacteriosis) :
کامپیلوباکتر را می توان از گونه‎های حیوانات خانگی و آزمایشگاهی جدا کرد. انتقال عفونت به انسان از راه مدفوعی دهانی انجام می‎شود و انتریت حاد ایجاد می نماید و نشانه‎های آن شامل اسهال ، شکم درد ، تب ، تهوع و استفراغ می‎باشد.

عفونت هانتاویروس (Hantavirus Infection) :
عفونت با هانتاویروس‎ها در جمعیت جوندگان سراسر جهان اتفاق می‎افتد. موش صحرایی و موش خانگی در همه گیریها درگیر این بیماری می‎شوند و عفونت کارکنان آزمایشگاه بدنبال تماس با موش‎های صحرایی آلوده گزارش شده است. ویروس در ترشحات تنفسی، بزاق، ادرار و مدفوع حیوانات آلوده دفع می‎شود و به انسان از طریق افشانه‎های تنفسی (Aerosol) ایجاد شده از ادرار ، مدفوع ، بزاق یا مواد بستر لانه جوندگان خانگی و یا تماس مستقیم این مواد آلوده با زخم باز ، دهان و بینی انتقال می یابد. انتقال ویروس از راه گاز گرفتن حیوان آلوده ممکن است اتفاق افتد اما نادر است. بیشتر موارد انتقال بیماری هنگامی که جوندگان محیط خانه را آلوده کرده باشند از راه جارو زدن و تمیز کردن خانه انتقال یافته است. نشانه‎های بالینی اولیه شامل خستگی، تب ، درد عضلانی عمیق (در عضلات بزرگ ران ، لگن ،پشت و گاهی شانه) است که عمومیت دارد و در 50 درصد افراد نشانه‎های دیگری شامل سردرد، منگی، لرز و مشکلات گوارشی مانند تهوع، استفراغ، اسهال و درد شکمی ظهور می‎باید. 4 تا 10 روز پس از بروز نشانه‎های اولیه بیماری به سرعت نارسایی‎های تنفسی شامل سرفه، تنفس کوتاه، احساس سنگینی و سفتی اطراف قفسه سینه و قرار دادن یک بالش برروی صورت به واسطه پر شدن ریه های با آب ظهور می‎کند. سندروم تنفسی حاد هانتاویروسی اولین بار در سال 1993 در سراسر امریکا با همه گیری یک بیماری نامشخص در بین افراد بالغ جوان در چهار ایالت نیومکزیک، آریزونا، کلورادو و یوتا با میزان مرگ و میر 50 درصد شناسایی شد. این بیماری درمان اختصاصی ندارد و بلافاصله افراد بیمار باید بستری و تحت مراقبت های ویژه قرار گیرند.

تشخیص بیماری در همستر :
برای تشخیص سلامتی همستر باید از رفتار طبیعی آنها آگاه شوید. رفتار در همستر مانند کودکان هم میتواند ارثی باشد و هم میتواند از محیط آموخته شود. بعضی از رفتارها غریزی است مانند شیر خوردن از بدو تولد. سایر رفتارها از والدین و با مشاهده آموخته می‏شود و بعد به صورت غریزی در می‎آیند. حیوانات در طول زندگیشان دائما در حال یادگیری هستند. آنها به حواس بینایی، بویایی و شنوایی اعتماد زیادی دارند و از علامت‎های کلامی اجتناب می‎کنند زیرا توسط حیوانات درنده ردیابی می‎شوند. عملکرد رفتار آنها خوردن ، دفاع از خود و تولید مثل است.

پایان.